Rahmanın aşılayıcı rüzgârları vardır. Bu rüzgârlar kalplerden kalplere muhabbet tohumlarını savurarak Hakkın sönmeyecek olan saltanatını kurarlar. Nasıl ki bir tohum yere düşünce orada filizlenir ve orada dal budak sararsa kalbe düşen inanç tohumu da kalpte nice güzelliğin doğmasına ve yayılmasına sebep olur.

Kamuoyunda Sezai Karakoç’un, bu kez ‘devletin zirvesi’nden verilen ödülü almak için geleceği yönünde ciddi bir beklenti hatta inanç vardı. Fakat Karakoç, kendisini yakından tanıyanları yine şaşırtmamış ve salondaki kimi gönül dostlarının tabiriyle ‘o muhteşem çocuksu mahcubiyetini ve istiğna’sını terk etmeyerek, Köşk’e gelememişti. İşin doğrusu, Cumhurbaşkanlığı Kültür Sanat Büyük Ödülü töreninde gündem, varlığıyla değil, yokluğuyla Sezai Karakoç’tu. Kenan Işık, şairin o ünlü “Sürgün Ülkeden Başkentler Başkentine” şiirini okudu kürsüde. Salondaki büyük topluluğun içinde sanırım, onun bir şiiriyle ilk kez tanışanlar da vardı.

Cumhurbaşkanlığı Büyük Ödülü’nün çok simgesel bir anlamı var. Nitekim bu, dünkü törende bir kez daha doğrulandı. Sanat tarihçilerinin duayeni Prof. Dr. Semavi Eyice, 12 Eylül rejiminin kendisini Türk Tarih Kurumu’ndan gerekçe göstermeden attığını, daha sonra yeniden üye kabul edildiğini, bu sefer atılışının gerekçesini sorduğu için ikinci kez atıldığını anlattı. Bugün devletin zirvesi tarafından verilen bu ödül, hem devlet adına bir özür hem de Türkiye’nin geçtiği süreçleri göstermesi bakımından anlamlıydı. Yazar, eleştirmen Doğan Hızlan’ın konuşmasındaki bir cümle de ödülün kuşatıcılığını işaretlemek bakımından önemliydi. “Eleştiri, üvey evlattır.” dedi Doğan Hızlan; “Ödül vermekle devlet, eleştiriyi evlat edinmiş oldu.”

Törenin dikkate değer anlarından biri, elbette hattat Hasan Çelebi’nin kürsüye çıkışıydı. Dünyanın hemen her köşesinden talebeleri olan usta, kürsüde hayli duygulu ve heyecanlıydı. İcra ettiği sanatın asaletiyle konuştu. Ölçülü, nazik ve zarif… Ödülünü geçmişteki ustalar ile bugünün ve geleceğin hattatları adına aldığını söylemesi, onun hat sanatında işgal ettiği benzersiz yeri de işaretliyordu adeta. Geçmişle gelecek arasında bir köprü, bir yeniden inşâcı… Salondan yükselen alkış, hem hat sanatının bu yeniden dirilişine hem de ustanın o zarif ‘Çelebi’ kişiliğine duyulan hayranlıktı bir bakıma.

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, Türkiye’nin asıl zenginliğinin kültür ve sanat olduğunu vurgulamakla, ödüllerin anlamını pekiştirdi. Ödüle değer görülen Karakoç, Eyice, Çelebi ve Hızlan’ın çalışmalarını ayrı ayrı överek, “Asıl ödülleri sizler eserlerinizle millete verdiniz, biz onları gördüğümüz için bu ödülleri bir şükran nişanesi olarak veriyoruz.” dedi. Gül, konuşmasında, Prof. Dr. Semavi Eyice’nin İstanbul’un silüetinin bozulduğu yönündeki eleştirilerine de destek verdi ve ‘uygulayıcılar’ın bunu dikkate almasını istedi.

Köşk’teki törene ilgi, bu yıl geçen yıllara göre daha fazlaydı. Bunun sebebi, Sezai Karakoç’un geleceği beklentisi ve Doğan Hızlan’ın ödül alışıydı belki de. Salonda Karakoç’un hayranları kadar Hızlan’ın mesai arkadaşları ve dostları da belirgindi. Doğan Grubu, başta Aydın Doğan olmak üzere, eski ve yeni bütün yöneticileriyle “Kültür Sanat’ın Cumhurbaşkanı” olarak gördükleri Hızlan’ın yanındaydı. Sanırım Gül ailesinin de en mutlu günlerinden biriydi dün. Ne de olsa, sanat ve sanatçılar, geldikleri yere pek çok güzelliği birden getiriyordu.

kaynak: zaman.com.tr

Cumhurbaşkanlığı Büyük Ödülü’nün Sezai Karakoç’a verilmesi elbette bir hatırşinaslık. Zaten Abdullah Gül’ün Çankaya’ya getirdiği en önemli yeniliklerin başında Köşk’ün kapılarını -Atatürk ve İnönü dönemlerinden sonra- ilk defa fikir ve sanat adamlarına açmış olması geliyor. Büyük oranda Cumhurbaşkanı Gül’ün entelektüel kimliğinden kaynaklanan bir fark bu.

Ne var ki Sezai Karakoç’a verilen ödül konusunda da bir titizlik eksikliği gördüm ben. Hatta şunu söylemek isterim: Sezai Bey o ödülü almaya gitseydi onun adına ben rahatsız olurdum. Çünkü Köşk’teki ödül töreninde oluşan tablo şair ve düşünür Sezai Karakoç’un Türk edebiyatında ve fikir dünyasında işgal etmekte olduğu yerle örtüşmüyor.

Gerçi muhtemelen Sezai Bey’in ödül törenine katılmama gerekçesi farklı ama Çankaya bürokrasisi bence büyük bir hataya imza atmış. Fotoğrafa bir bakın. Karakoç’la aynı ödüle layık görülen kişileri görüyorsunuz orada.

Biri ülkemizin yetiştirdiği çok değerli bir sanat tarihçisi. Her türlü ödülü hak eden bir bilimadamı. Diğeri günümüzün en değerli hattatlarından biri. Bir diğeri ise kitap tanıtma yazılarıyla, sergi ve konser yorumlarıyla sanatı halkın gündeminde tutmaya çabalayan bir köşe yazarı ve editör.

Bu üç değerli kişilik elbette her türlü ödüle layıklar. Ama Sezai Karakoç’la “aynı kulvarda”değil hiç biri. Çünkü sanatçı değiller. Ne sanat tarihçimizin ne de gazete yazarımızın yazdıklarının yaratıcılık boyutu yok. Takdir edersiniz ki “hüsnühat” da sanat değil, zanaat. Çünkü onun da yaratıcılık boyutu yok.

Sezai Karakoç diyelim ki romancı Yaşar Kemal, ressam Ergin İnan gibi kişilerle aynı listede olsa bir diyeceğimiz olmayabilirdi. En azından ait olmadığı bir kulvarda değerlendirilmemiş olurdu.

Diğer yandan ödül töreni tablosu kuşku yok ki Cumhurbaşkanı Gül’ün kendi zihin ve gönül dünyasında Sezai Karakoç’a verdiği yerle de örtüşmüyor.

Cumhurbaşkanı’nın “öğrencilik yıllarımdan bu yana sadece ezberlediğim şiirleri değil ama kendi fikir ve dünya görüşümün oluşmasında da en büyük katkıları olan kişilerden birisidir” diye tarif ettiği Sezai Bey’e alelade bir adam muamelesi yapılması şık olmadı.

Bu yetmezmiş gibi, Çankaya bürokrasisinin bu vahim hatasını görmezden gelip Karakoç’un neden ödül törenine gelmediğini sorgulamaya kalkışan kraldan fazla kralcılar da çıktı. Mealen“koskoca cumhurbaşkanı seni çağırmış; nasıl gitmezsin” diye sözüm ona Sezai Bey’i eleştirmeye yeltenen bu kişilerin bilmediği veya unuttuğu bir hakikat var. Bizim medeniyetimizin bu konularda ortaya koyduğu ölçü bellidir: “Hükümdarın iyisi, âlimin ayağına giden; âlimin kötüsü, hükümdarın ayağına gidendir.”

Bu ölçü herhalde bugünün cumhurbaşkanlığı ödüllerine de uyarlanabilirdi. Abdullah Beykalkıp da “fikir ve dünya görüşünün oluşmasında katkı” sahibi olan kişinin evine gidereködül plaketini takdim etmiş olsaydı ne olurdu?

Bence, cumhurbaşkanlığı makamı bir kat daha yücelmiş olurdu.

kaynak: stargazete.com

“İstanbul’da Sezai Karakoç okumaları başlıyor… 2 Ocak Pazartesi günü saat 18.00’de şair Cumali Unaldi Hasannebioğlu rehberliğinde Türkiye Yazarlar Birliğinin Sultanahmet’teki merkezinde Sezai Karakoç’un İslam’ın Dirilişi adlı eseri okunup üzerinde konuşulacak. Bütün arkadaşları bekliyoruz.” Meryem Uçar

kaynak: dunyabizim.com

Önümüzdeki pazartesi önemli bir gün. Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödülleri’nden edebiyat dalında olanı Sezai Karakoç’a verilmişti; o gün Çankaya Köşkü’nde yapılacak törenle Cumhurbaşkanı Abdullah Gül ödülünü Sezai Karakoç’a (veya bir yakınına) sunacak…

Sezai Karakoç’a ödülü ‘edebiyat’ dalında verildi; şairliği, öykü, roman ve deneme yazarlığı‘birinci sınıf’ bir edip o ve ödülü pek çok yönden hak ediyor. Ancak daha da önemlisi, onun tarih, din, toplumsal konularda da kalem oynatan bir fikir adamı oluşu. Sezai Karakoç benzeriyle başka ülkelerde pek az karşılaşılan, bizde ise neredeyse hiç rastlanmayan tam bir ‘düşünür’dür…

‘Diriliş’ adıyla kendine özel bir düşünce akımı ve eser vermelerini özendirdiği nitelikli takipçileri vardır. Pek çok yazar ve edebiyatçı, itiraf etmeseler bile, onun velut kaleminden derinden etkilenmişlerdir.

Kendi hesabıma ben, önümde parlak bir ‘ışık’ olarak gördüğüm Sezai Karakoç’un varlığına ve eserlerine güvenerek yazı hayatına girme cesareti gösterebildim. Zihin dünyamın oluşmasında, konuları ele alıp değerlendirmelerimde, tahlillerimde en büyük etki, Sezai Karakoç’un önemli temsilcilerinden olduğu ‘Büyük Doğu-Diriliş’ çizgisine aittir.

Yerel bir sestir Sezai Karakoç; hem edebi eserlerinde hem de fikir yazılarında içinden çıktığı toprağın bütün özelliklerini görürüz. Ancak sadece bu topraklarla sınırlı değildir ilgisi; bir zamanlar insanları büyük çapta birlikte yaşamış daha geniş bir coğrafyanın dertleri kendisinin de derdidir. Bunu yaparken Batı’yı da ilgisinden mahrum etmez; tam tersine, evrensel ölçülere vurulduğunda da kendisini ‘birinci sınıf’ ve benzersiz kılan özellikleri arasında Batı’yı iyi bilmesi ve yakından izlemesi mutlaka sayılmalıdır…

Düşünürdür, ama yalnız düşünmekle ve düşündüklerini edebiyatın her dalında ifade etmekle yetinmez Sezai Karakoç, düşüncelerini mutlaka eyleme de döker, güncel gelişmelerle adeta sınar… Ülkemizde tanık olunan gelişmeler kadar dünyanın dört bir tarafında yaşanan olaylarla ilgili koyduğu teşhisler, öngörü ve beklentileriyle gerçekler arasındaki örtüşme şaşırtıcıdır.

Kimseler sözünü etmezken dillendirdikleri, ele almazken yazdıkları, gündeme taşıdıkları, sonradan başkaları tarafından da tekrarlanmıştır.

‘Yüce Diriliş Partisi’ adını taşıyan siyasi oluşumun da genel başkanıdır Sezai Karakoç. Şiirleri, öyküleri, denemeleri ve romanlarıyla aydın bir kitleye ilettiği mesajları siyasetin diline dönüştürerek daha geniş kitleleri aydınlatmanın yolu olarak kullanmaktadır partiyi…

Cumhurbaşkanlığı’nın ‘devlet’ adına vermeyi kararlaştırdığı ödül, onun pek çok nesle yaptığı her alandaki önderliğin takdir edildiğinin nişanesidir. Böyle bir ödülün devlet adına kendisine veriliyor olması, değişen ve yenilenen Türkiye’nin harcında Sezai Karakoç’un büyük payı bulunduğunun Cumhurbaşkanı Abdullah Gül ve ödül jürisinin yetkin üyeleri tarafından teslimidir. Devlet, bu ödülle, onun edebiyatçı ve düşünür kişiliği karşısında önünü iliklemektedir.

Devlet adına Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ü büyük şair ve düşünüre ödülünü sunarken görmek bile törende hazır bulunmaya değer.

kaynak: stargazete.com

Cumhurbaşkanı Gül’ün; ödülün, her yıl kültür ve sanatın farklı dallarında verilmesi talimatı verdiği anlatılan açıklamada, bu çerçevede Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreteri Prof. Dr. Mustafa İsen, Genel Sekreter Yardımcısı Emin Kuz, Cumhurbaşkanlığı Basın Başdanışmanı Ahmet Sever, Başdanışman Zeynep Damla Gürel, Danışman Yusuf Müftüoğlu, halkbilimci Prof. Dr. Öcal Oğuz vesanatçı Bayram Bilge Tokel’den Değerlendirme Kurulu oluşturulduğu belirtildi.

Açıklamada, Gül’ün, Değerlendirme Kurulunun önerisi üzerine, 2011 yılı Cumhurbaşkanlığı Kültür ve Sanat Büyük Ödüllerinin sanat tarihi dalında Prof. Dr. Semavi Eyice’ye, edebiyat dalında Sezai Karakoç’a, eleştiri alanında DoğanHızlan’a ve geleneksel sanatlar dalında Hasan Çelebi’ye verilmesini uygun gördüğü bildirildi. Ödül töreni, Cumhurbaşkanlığınca daha sonra duyurulacak bir tarihte yapılacak.

Kaynak: Haber7

Sezai Karakoç’un şiiriyle getirdiği tecrübe çok önemlidir ve bu tecrübe Türkiye gerçekliğinin güncel ve zihinsel sınırların aşar.

Çünkü çağdaş olanın etkisi günceldir ve Sezai Karakoç şiiri en az elli yıllık etkisini de bu çağdaşlığından alır. Modern şiirin o güne değin yazılma eksikliği yaşanılan tecrübesi ilkin II. Yeni’nin kümülatif sonra da şairin kendi çizgisinin içinde sürdüregelir bu yeniliğini. Yeni ve özgün bir tecrübedir Karakoç’un yazdığı. Çağdaşlarından kopuk değil, enstrümantal bağlamda ayrışmayan ancak duyuş ve ilgi diyalektiği ile kendisini var eden bir tecrübedir bu. Metafizik tecrübe tanımlamasıyla bile sınırlandırılamaz. Dünya ve dünya ötesini aynı an içinden ileri geri taşıyabilme gücüne sahiptir o kadar. ‘Ekmek ha bakkalın olmuş ha Cabaret de Paris’in’ mısraları; ‘Ekmek ne kadar Allah’ınsa Lili de o kadar Allah’ın Lili’ye çıkacaktır sonuçta. Ve adeta bu tecrübe olmadan modern şiir eksik kalacak gibidir.
İmaja hapsolan şair 
Oysa, bambaşka bir durum vardır ortada ve aslında kimsenin hesabı tutmamıştır. Şiir, şair ve dahası ideolojiler üzerine hesap yapanların hiç birisinin tutanağı kalıcı olamaz.. Neredeyse 1950’lere kadar sarkan dönemeçte, dipte Akif- Fikret kavgası körüklenirken, daha şiire yakın gibi duran fakat esasta şiiri dışlayan Necip Fazıl- Nâzım Hikmet kavgası da mayalanmamıştır. Dünyanın her yanında ve her devrinde yüksek sanat kadar yüksek düşünce nihayetinde kendi özünü korumayı başarır. Devirlerin tozu onları sonuna kadar kaplayamaz. Bugün modern şiirde ne bir Necip Fazıl ne deNâzım Hikmet etkisinden söz edilemez. Şiirin büzüle büzüle aksiyoner imaja hapsolması şair ve şiir adına ibret vericidir ya, o da ayrı mesele. Rejim, devlet, sistem adına ne dersek diyelim her tür organizasyon, ta Platon’dan devraldığı kırbacın müziğiyle aslında hiçbir zaman şiiri ve şairi sevmedi. Bizde ise çok doğal olarak hiç sevmedi. Aslında ne İstiklal Marşı şairini sevdi ne de komünist diye yaftalayıp yok etmeye çalıştığı Nazım’ı sevdi. Kaldı ki, Akif, Fikret, Necip Fazıl ve Nâzım Hikmet şiirinin özlü ve etkin poetik süreğinden bahsedemeyiz bugün. Modern şiirin çevrimi, hamlesi bu şairleri elbette değersiz kılmadı. Onları asıl hak ettikleri mevkiye yerleştirdi. Çünkü her biri 19. yüzyılın mirasıyla şiir yazıyorlardı.
Sezai Karakoç’u saf dışı bırakarak, -ki buna her zaman yeltendi hem siyasal iktidar odakları hem de edebi kamu odakları- modern şiirimizin imkân ve açılımları tam açıklanamaz. Öncesi olamayan bir tecrübeyi getiren bu şiir, belki değil, tamamen öyle, Cemal Süreya ve Ece Ayhan’ın bitmek tükenmek bilmeyen hatırlatmaları olmasaydı hepten gölgelenecekti bir süre daha. Şimdilerde, şurada burada tortuları süren ideolojik yaftalama meraklıları düşünüldüğünde, Karakoç’un altmış yıl boyunca maruz kaldığı tuhaf göz hapsini anlamak daha mümkündür. Burada söylenilmesi gereken Karakoç’un bu altmış yılda hangi poetik ve düşünsel tutarlılık içinde kaldığı değil, ona bakıştaki edebi ve siyasal tutarsızlıklardır.

Folklor kolaycılığı 
Halbuki, Sezai Karakoç’un şiiriyle getirdiği tecrübe çok önemlidir ve bu tecrübe Türkiye gerçekliğinin güncel ve zihinsel sınırlarının üstünden aşar. Hem estetik hem söylem hem de içerik bakımından günceldir bu şiir ve ‘Gün Doğmadan’ yer yer aksayan acemilikleriyle bile kendisine çalışan bir kitaptır. ‘Gün Doğmadan’ sadece kendisini değil modern şiirimizin ana kaynaklarını da işaretler. Bizden dünya şiirine bizim modern çağdaki insan tecrübemizin en özgün miraslarından birisi olarak sunulabilir bu şiir. Şundan sunulabilir, laik dilin dışında, halk dili ve folklor kolaycılığına kendisini kaptırmayan, muhafazakar dünyanın neredeyse çiğnenmekten pörsümüş şiir dili karşısında, N. Fazıl ve N. Hikmet şiir iktidarının dışındada, Fazıl Hüsnü duyarlığının daha derininde, Cemal Süreya, Turgut Uyar, Edip Cansever ve Ece Ayhan diliyle gündeş ama onlarla uzak akraba bu şiir, tam da siyasal tarihin kendi iç gevezeliği içinde bir yere yükseltemediği insan buluşmasını da gerçekleştirir. İnsanı kullanmadan, onun bütün katmanlarını yoklaya yoklaya ilerler. İslamcı şiir kabalığını ve yaftasını paramparça eder. Kalp para karşısına altın para olarak çıkar.
‘Gün Doğmadan’ ismiyle okurun karşısına çıkan toplamın gösterdiği başka bir şey var ayrıca. Tek tek basımı yapılan kitapların yanında, bu kitabın 10. baskıya ulaşmış olması okur önündeki etkinliğin niceliksel durumunu da işaretler. Cemal Süreya şiirinin pek hak ettiği geniş kitle sevgisi Karakoç üzerinde de toplanır bu vesileyle. Çünkü, Karakoç’daki şiirsel tecrübe, derleyip toparlayan, yer yer yol gösteren, yüceltici ve uyarıcıdır da. Şairin, Cumhurbaşkanlığı tarafından bu yıl büyük ödüle değer görülmesi ise ayrıca düşünülmesi gereken bir noktadır. Jürinin ve onay makamının çok gönülden davrandığında asla şüphe yoktur. Burada kırıcı olan geçmişin bir türlü onarılamazlığıdır. Devletin, varoluşunda en ufak bir katkısı olmayan bir ömrün verimine dönüp bakması trajiktir ayrıca.

Kaynak: radikal.com.tr

Son günlerde ve geçtiğimiz yüzyıl boyunca ekonomik krizden, krizler zincirinden bahsedildi durdu. Müslümanlar dâhil bütün insanlar bu krize göre tavır takındı, yeri geldi titrediler, yeri geldi tüyleri diken diken oldu. Dünyanın, hayatın anlamına dair bakışımız ne zamandır para endeksli hale geldi. Ya komünist olmak var kaderinde dünyanın ya kapitalist olmak, gibi gösterildi bize. Ya da namazını kılıp tespihini çeker ve oturursun caminin bir köşesinde. Oysa bu moda düşüncelere itiraz eden biri vardı… Üstad Sezai Karakoç, ekonomik gerilemelerin buhranlara yol açan bir sebep olmadığını, aksine buhranlarımızın sonuçlarından birinin de ekonomik krizler olduğunu vurguladı. Peki, neydi asıl kriz ve ne derece büyüktü bizdeki bunalım?

Yazara göre, İslam medeniyeti irili ufaklı birçok bunalımdan geçmiştir. Peygamberin vefatıyla oluşan geçici bir bunalım, ardından Hz. Osman’ın şehâdetiyle başlayan siyasi karışıklıklar, daha sonra Yunan felsefesinin tercümesiyle oluşan zihnî ve fikrî bunalım ve haçlı seferleriyle Moğol istilaları sonucu oluşan bunalımlar… İslam medeniyeti bütün bu bunalımlardan güçlü açılımlar yaparak çıkmayı bilmiştir. Karakoç’a göre bu gün gelinen noktada en büyük bunalım çağını bizler yaşamaktayız. Medeniyetimizin büyük krizidir: Ölüm kalım krizi… Peki, bizler bu çağın yaşarları olarak bu en büyük bunalımı aşabilecek miyiz?

Medeniyetimizin büyük krizinde “iman eksikliği” veya “eğitimdeki bozulma” da muhakkak ki büyük olgulardır. Ya da teknolojik gerileme ve ağır sanayideki eksikliğimiz… Ancak ekonomiyi tek başına ele almak bizi nasıl yanıltacaksa, bunları da tek başına düşünüp çözüm aramak yetersiz kalmamıza sebep olacaktır. Büyük fotoğrafı görmemizi istiyor yazar bizden… Aksi takdirde İslâm kelimesini dar anlama hapsedip, eğitimi de sen ben kavgasına dönüştürür ve kısır döngümüzün içinde yitip gideriz.

Bu dev kriz sadece yöneticileri veya sadece aydınları değil artık halkı da tedirgin etmiştir. Nesiller hızla birbirinden koparak, babaları anneleri büyük korkularla sarsmaya devam etmektedir. Giderek bir ruh bunalımı haline gelen bir krizden bahsediyoruz. Bu büyük medeniyet krizini kabul etmeyip olayı sadece “iman ve İslam” meselesine indirgeyenlerin haksızlık ve kötülük yaptığını söyler Karakoç. Müslümanlar namaza oruca dikkat edip kötülükten kaçınsınlar demek de olayın büyük vahametini görememektir.

Ancak Sezai Karakoç İslâm âleminde “gerileme dönemi” diye bir dönemin olmadığını savunur. Ona göre yavaş yavaş ilerleme vardır. Bu bağlamda ilerlemek sadece toprak kazanmayla açıklanamayacağı gibi gerilemek de sadece toprak kaybetmeyle alakalı değildir. Osmanlı Devleti’nin çöküşü, bizim için öylesine bir şok oldu ki, medeniyetimiz ve toplumumuz sona erdi sandık. Batı böyle ilan etti ve aydınlarımıza bunu inandırdı. Oysa fakirleşmiştik ve imkânlarımız azalmıştı. Kendimizi her toparlamak isteyişimizde ve her başımızı kaldırdığımızda, Batı yeni bir teknik şokla geldi ve biz kendimizi yine kaybettik. Dış kriz zamanla içimize işledi ve ruhsal bir boyut kazandı. Yazara göre buna iyi bir örnek televizyon icadıdır ki bu icat ailelerimizin içine girmiş Batı ajanı olarak fonksiyonunu icra etmektedir.

Bugün İslam idealistleri için asıl büyük mesele, çöktüğüne inandırıldığımız medeniyetimizin aslında çökmediğini, bir dirilişe ihtiyaç duyduğunu bilmektir. Ancak her medeniyet gibi İslam medeniyeti de ayakta kalmak ve kendini devam ettirebilmek için çalışıp çabalamaya ve bu gayreti gösterecek topluluklara ihtiyaç duymaktadır. Aksi takdirde her medeniyetin başına gelecek olan kaçınılmaz son, onun da başına gelecektir.

Esasen krizde olan İslâm dünyası gibi gözüküyorsa da gerçekte bütün dünya evrensel bir krizin pençesine düşmüştür. Bu krizi durdurmak dünyanın kurtuluşu için bir başlangıç demek olacaktır.

Zaten gün gelecek Batı, sentezciliğe gereksinim duyacak, iki ruhun tekrar buluşacağı veya sürtüşeceği yerde İslâm için gün yeniden doğacaktır. İşte o gün bu fırsatı değerlendirebilmek için, şimdiden o günü görmek ve ona göre hazırlık yapmak gerekiyor. Buna da yazarımızın deyimiyle “kaderimizin çağrısı” diyebiliriz.

Burada İbn-i Haldun tecrübesine hak vermekle birlikte, Sezai Karakoç’un anlaşılmasını zor kılan bir yönü de, sürekli dirilişten bahsetmekle beraber zaman zaman kaderciliğe çok yaklaşmasıdır. Dirilişin bir anda olamayacağını kabul etmek zorundayız zaten ama sürekli tarihin ve sünnetullahın akışına bırakırsak kendimizi hiçbir zaman bir Diriliş Nesli oluşmayacaktır. Ama dediğim gibi bu sadece bir anlama problemidir; çünkü yazarın sadece bazı yazılarını okuyanlar bu çelişkiye kapılabilirler, oysa eserlerine bütüncül bir gözle bakılırsa, direniş’in diriliş’e götüren bir yol olduğunu ve bunun için gerekli olan enerjinin harcanması gerektiğini de öğrenip asıl “tez”e ulaşmamız gerekiyor.

Şimdi gelinen noktada çok karmaşık bir durumun bulunduğunu itiraf etmeliyiz. Çelişkiler yumağıdır İslâm dünyası. Onda hem dirilişin, hem umutsuz ölümün alametleri görülüyor. Bir yanıyla taklit bataklığında boğuluyor, kimi yerde beklenmedik direnişler gösteriyor. Yazara göre, bağımlılık piramidinde en önemli olarak “politik”, sonra “ekonomik” ve nihayet en son “kültürel” bağımlılık sorununu gündeme getiren aydınlar, açık bir yanılgıdadırlar. Kriz, oysa tam anlamıyla bir “metafizik bunalımdır.” Bu aydınlar böyle ters sıralama yaparak büyük krizin farkında bile olmadıklarını ele veriyorlar. Asıl gerçek aydınlar ise genele hitap edemiyor ve hep karanlıklarda kalmaya, küçük bir gruba seslenmeye mahkûm ediliyor.

Nelerin çözüm olabileceği kadar, nelerin olamayacağı da önemlidir şüphesiz. Karakoç’a göre Batı hayranlığı ile yola çıkmak hiçbir mazeret kabul etmeden yanıltıcıdır bizler için. Sosyalizm, komünizm ve genel olarak solculuk derdimize deva olamayacaktır. Çözümü dışarıda arayanlar, izm’lerin peşine düşenler, batıdan alıntılarla batıya karşı durabileceklerini sananlar yanılacaklardır. Bu hengâmede milliyetçilik de geçer akçe olamayacak, geriye tek çıkış yolu olarak, kaybettiğimiz medeniyetin küllerinden yeniden dirilme gözükecektir.

Çözüme yönelik öneriler her yönden her an farklı farklı gelmekte ise de, bu tanımlanmış çözüm önerileri, körlerin fili tanımlaması gibi parçacı yaklaşımlardır. Herkes basit bir yorumla, meselenin bir ucundan tutmak istemiş ve sonuç alınamayan davranışlarla çoğu kez hüsrana uğramıştır. Çünkü Medeniyet hadisesi çok cepheli karmaşık bir gerçekliktir. Yine de ortaya çıkan bu öneriler sarmalına boş gözlerle bakmak, aydın kişiliğine yakışmayacağı için, bunlara bir nevi “malzeme-düşünceler” diyebiliriz.

Çözüm arayışları bir yönüyle ikiye ayrılır. Bir yanda düşünce dünyasındaki arayışlar, diğer yanda ise olaylar dünyasındaki arayışlar. İmam Şamil’in savaşı olaylar dünyasındaki arayışların güzel bir örneğidir mesela. Ama İslam âleminin her yerinde ve her zamanda sadece siyasi çıkış yapmak veya sadece bilim alanında kalmak diye bir şey söylenemez.

21. yüzyılda İslâm, devlet sorununu yeniden ele alabilir, bu konuda yeni yorumlar getirebilir, sentez yapabilir mesela, ama Budizm ve Hıristiyanlık gibi devletten adeta tamamen uzaklaştırılıp soyutlanamaz. Devlete karşıt veya yabancı hale getirilemez.

21. Yüzyıla yönelik öngörülerde bulunan yazar, bu yüzyılda laikliğin kendini koruyamayacağını, çünkü her dinin kendi toplumunda dış etkilere gerek kalmadan içsel bir uyanışla ortaya çıkmaya devam edeceğini savunur. Bununla birlikte İslâm medeniyetinin kendini yeniden diriltebilmesi için, kolunu kanadını budayarak ve tavizler vererek yolunu çizmesi asla çözüm olmayacaktır. İslâm’ı bütün gücünden mahrum ettikten sonra onun hala yaşayacağını sanmak, yazara göre, tarih ve medeniyet hakkında hiçbir fikri olmayanların boş düşüncelerinden ibarettir. Çünkü artık 21. Yüzyıl İslâm’ın ölüm kalım savaşı olacak, zafer kazandığı yerlerde kendi toplumunu ve devletini kuracak, kaybettiği yerlerde İslâm’ın nam ve nişanı kalmayacaktır.

Ancak İslam medeniyeti nasıl ki tek bir ırka ve tek bir coğrafyaya ait değilse, nasıl ki onun oluşumunda birçok unsur ve halk bulunmuşsa, yeniden dirilişinde de her Müslüman halk bu büyük birlikteliğe ortak olmalı, onun bir ucundan tutmalıdır mutlaka. Hem çok yönlü bir diriliş hem çok katılımlı bir birlikteliktir kaçınılmaz olan.

Yol Tanrı’nın yoldur Karakoç’a göre ve Müslüman medeniyetimizin krizine bakarak umutsuzluğa düşmemelidir. Eğer meseleyi ciddiye alır ve ruhunun ve iradesinin en geniş gücüyle çözüm ararsa o zaman varılacak sonuç, bunalım sınavıyla aynı oranda büyük olacaktır.

Sonuçta konuyu üstadın kaleminden ve daha ayrıntılı bir şekilde okumak ve kaynağından kanarak içmek istiyorsanız, “Fizikötesi Açısından Ufuklar ve Daha Ötesi I / Perde Devrildiği An” adlı kitabı alıp okuyabilir, medeniyet olgusuna ve tarihsel olaylara dair perspektifi daha geniş fotoğrafları seyredebilirsiniz.

kaynak: www.cemaat.com

Milletim!

Bir kurban bayramı daha geldi, fakat, ne yazık ki, İslâm toprağının dirilip uyanmasına şahit olmadı. Bu yüzdendir ki, iki yüz yıldır, nice kurban verdik ve durmadan kurban veriyoruz. Anadolu ve diğer islâm ülkeleri çocuklarının süreklice kanı akıyor. Kimi İslâm ülkeleri ise tümüyle esir. Tarihin en sinsi, en zalim, en amansız katliamına uğradılar da, koskoca İslâm Âlemi, bölünmüşlüğü ve yönetimlerinin yabancı etkisinde bulunuşu sebebiyle, bu görülmemiş facialar karşısında adeta kıpırtısız donup kaldı.

İslâm tarihinin öyle kritik bir sürecinde bulunuyoruz ki, ülke ve millet olarak, İslâm Ülkesi ve Milleti olarak, her vesileyle, kimliğimiz, varlığımız ta derinden, kaynağından ve özünden sorgulanıyor. İnsanoğlu bilerek bilmeyerek, isteyerek istemeyerek varoluşunun hesabını veriyor. Tabiidir ki, böyle bir var veya yok olma hengamesinde, geçmiş zamanımızın tüm duygu renkleriyle yüklü gelen bayramlar, bir âdet olmaktan öte bir anlam ifade etmekte. Bayram, bayraklaşmakta.

Batı’nın insan onuruyla bağdaşmaz ruh ve niyetlerinin bir eseri olarak dünyanın her yerinde ve başta müslümanların olmak üzere tüm insanların kanı ırmaklar gibi akıtılıyor.

Önlem alınmadıkça, Ortadoğu’da Süper İslâm Gücü oluşturulacak şekilde ayağa kalkılmadıkça, bundan sonra da, bu tür felâketler gelip çatacak, ülkelerimizi yakıp yıkacak, nesilleri yok edecektir. Bugün, hiç unutulmamalıdır ki, istisnasız her islâm ülkesi, tek başınadır, korumasızdır, Batı’nın vahşi saldırılarına açıktır.

Kim kimin, ne neyin kurbanı? Çağın bu yürek paralayıcı anlamını çözemeyen, yaşayamayacaktır, bilelim.

Biz müslümanlar, hac ve kurban borcumuzu yerine getirirken, tarihin bizi içine itmeğe kalkıştığı var olma veya yok olma boyutuyla birebir yüzyüze geldiğimiz bilincini en yüksek anlamında hissetmeliyiz.

Kesilen her kurban, akan her kurban kanı, yüzyıllar boyunca verdiğimiz kurbanları hatırlatmalı, yüreklerimizi bu ateşle yakmalı, önümüzü kılıç gibi keskin bir ışıkla aydınlatmalıdır.

Ve biz, iki yüz yıldır aradığımız dirilişimizin sırrını bulup çözmedikçe ve onu çözmeğe layık olmadıkça yaşayamayacağız, bilelim. Yoksa, tarihten silinmeğe mahkûmuz, bunu bilelim.

İnsanın Allah’a şahdamarından daha yakın olduğunu ispatlamak ve dinin tarihine, müminin gönlüne fizikötesi aşılı hayat verici kanı şırıngalamak amacıyla kutlu kanı akıtılan kurbanların ateşiyle aydınlanmış bayramınızı milletçe bu bilince ermemiz duasıyla kutlar, geleceğe en iyi, en doğru, en güzel, en güçlü ve umutlarla donanmış olarak çıkmanızı can ve yürekten dilerim.